ฉันไม่รู้จะเริ่มเล่าอย่างไรค่ะ 
... 
ตอนนี้ฉันเจอปัญหาหนึ่ง ที่คิดว่ามันก็เป็นปัญหาสำคัญในชีวิตนะคะ 
เป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ค่ะ
ไม่รู้จะแก้ไขยังไงแล้วค่ะ เลยต้องเขียนขึ้นมาในเอนทรี่นี้
...
ตอนนี้ฉันเรียน อยู่ ปี1 คณะวิทยาศาสตร์ ของ ม. แห่งหนึ่งค่ะ 
และฉันก็มาค้นพบว่า จริงๆแล้ว ไม่ได้ชอบเรียนอะไรแบบนี้เลย 
แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันหลอกตัวเองมาโดยตลอด ว่าชอบเรียนเคมี 
ตอนอยู่ ม.ปลาย ฉันมักจะพูดกรอกหูตัวเองทุกวันว่าชอบเีรียนเคมี 
 
จนวันหนึ่ง.. ฉันดันสอบติดโครงการพิเศษ ของคณะวิทย์ฯแห่งนี้ขึ้นมา 
ฉันตัดสินใจ ตอบรับโครงการนี้ไป .. โดยคิดไปว่า ฉันก็ชอบมันอยู่แล้ว คงเรียนได้ดี 
ฉันสอบติดกับเืพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่เพื่อนคนนี้ สละสิทธิ์ไปแล้วค่ะ
ตอนนี้เพื่อนคนนี้ ได้เรียนอยู่คณะที่เค้าชอบอย่างมีความสุข 
 
ก่อนที่จะได้เข้าเรียน .. จะีค่าย สำหรับ นศ. โครงการพิเศษ(ซึ่งก็มีแต่คนเก่งๆ)
เพื่อปรับพื้นฐานทางการคิด และทักษะทางด้านการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ ..
ทันทีที่ได้เข้าค่าย อยู่ในค่ายปุ๊บ ฉันรู้ในตอนนั้นว่า
ไม่ได้อยากเรียนอะไรแบบนี้เลย เราเรียนต่อไปไม่ไหวแน่ๆ
ในค่ายก็จัดเป็นกลุ่มๆ เวลาคนในกลุ่มปรึกษากัน
ฉันไม่มีบทบาทอะไรเลยค่ะ ฟังที่คนในกลุ่มพูดไม่รู้เรื่องเลย
..
ฉันทนไม่ไหว จึงพูดกับเพื่อนที่นั่งข้างๆ ว่า "ฉันไม่อยากเรียนอะไรแบบนี้แล้ว"
เพื่อนคนนั้นก็บอกว่า ใจเย็นๆ ยังไม่ได้ลองเข้าไปเรียนเลย 
 
..
มันก็เป็นความผิดของฉันเองล่ะค่ะ .. ฉันเป็นคนเลือกที่จะเรียนมันเอง
ในตอนนี้ฉันก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้น 
 
ตอนแรกก็คิดว่าจะต้องทนเรียนมันได้ .. 
คิดไปแบบนั้น.. แต่การเรียนในมหาวิทยาลัยนั้น ไม่ง่ายเลยล่ะค่ะ 
คะแนนทั้งหมดมาจากการสอบ 
ซึ่งฉันก็ทำออกมาได้ไม่ดีเลย .. 
ฉันไม่ได้อ่านหนังสือเลยล่ะค่ะ ตอนสอบกลางภาค(มิดเทอม)
 
..
เวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานพอสมควร 
ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉัน ..รู้ตัวเลยค่ะว่า ตัวเอง เรียนแบบไม่มีความสุขเลย 
ไม่ชอบเลยที่เป็นแบบนี้
มันทรมานน่ะค่ะ ความรู้สึกแบบนี้ฉันเพิ่งเข้าใจ
..
แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี
ฉันค้นหาตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่รู้ว่าสิ่งที่ฉันชอบมาตลอด แท้จริงแล้วไม่ใช่ความฝันของฉันเลย
ฉันหาข้อมูล..ในตอนแรกนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าถ้าไม่เรียนคณะนี้จะเรียนอะไรได้
.. ก็ฉันจบสายวิทย์มา .. จะเรียนไปทางภาษาญี่ปุ่น (มนุษยศาสตร์) ก็ไม่ได้
(ความรู้ที่มีตอนนี้ยังระดับพื้นฐานเบื้องต้นอยู่เลย)
จะเรียนไปทางวาดภาพ (ทักษะในการวาดภาพ ยังน้อยมาก .. ลงแสงเงาอะไรยังงี้ก็ไม่ได้)
แต่ถ้าถามถึงความสุขกับการที่ได้ทำ.. ฉันคิดว่า ฉันมีความสุขกับการวาดภาพและอ่านหนังสือมากที่สุด  
 
..หลังจากที่ใช้เวลาประมาณสองถึงสามวัน หาข้อมูลไปเรื่อยๆ ฉันก็รู้ว่า 
ตอนนี้อยากจะทำอยู่สองอย่าง 
1) อยากแปลหนังสือ ..
2) อยากวาดภาพประกอบหนังสือ.. 
 
ฉันก็ไม่รู้นะว่า นี่จะใช่สิ่งที่เรียกว่าความฝันของฉันหรือเปล่า อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้
แต่ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับหนังสือทั้งวันหนังคืนได้ .. ฉันสนใจในวรรณกรรมองญี่ปุ่นมากๆ และก็อยากจะอ่านออก 
ตอนนี้ก็เลยไปสมัครเรียนภาษาญี่ปุ่น ฉันก็เรียนมาได้ซักระยะหนึ่งแล้วค่ะ 
 
..
พอคิดว่าตัวเองอยากจะทำอะไรในอนาคตแล้ว มีภาพสองอย่างผุดขึ้นมาในหัว
คือ 1) ภาพของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังค้นหา วิจัยอะไรบางอย่าง เป็นภาพที่คิดแล้วไม่มีความสุขเอาซะเลย กับภาพที่ 2) ภาพของคนธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังนั่งแปลหนังสืออยู่ในร้านกาแฟ .. สีหน้าของเขายิ้มอย่างมีความสุข เขาได้วาดภาพประกอบหนังสือ..  เป็นภาพที่คิดแล้วมีความสุข อยากให้เกิดขึ้นมาจริงๆ
 
ฉันพอรู้แล้ว
ว่าตัวเองจะเรียนอะไร .. ที่มันไม่ใช่คณะนี้ ที่ำกำลังเรียนอยู่ 
แต่ ตอนนี้ฉัน จะบอกแม่ยังไง ดูแม่จะคาดหวังกับฉันไว้มาก  
ลูกของเพื่อนแม่ฉัน (รุ่นเดียวกันกับฉัน) สอบไม่ติด ม. ในปีนี้ ค่ะ แม่ก็บอกว่า "แย่เลยเนอะ เค้าจะเสียเวลาไปตั้งปีหนึ่งแหนะ" แล้ว แม่ก็ชอบยกประเด็นของรุ่นพี่แถวบ้านฉันที่ เขาซิ่วถึงสองครั้ง ..แล้วสุดท้าย ก็เรียนไม่จบและทำงานขายเครื่องสำอางค์
ทำนองว่า .แม่จะบอกเรา ไม่ให้ซิ่ว .. 
 
ฉันเคยเกริ่นๆกับแม่ ..แต่แม่ตัดสินใจเด็ดขาดเลยว่า ..ฉันไม่เหมาะกับทางด้านวาดภาพหรอก 
เหมือนแม่จะบอกว่า จบมาจะไม่มีงานทำ ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย แม่ไม่เข้าใจ
"เห็นเค้าซิ่วกัน ก็อยากทำตามเค้างั้นเหรอ จะไปทำตามคนอื่นแบบนั้นไม่ได้นะ" แม่บอกฉันอยู่เสมอ 
"ถ้าอย่างนั้นจะทำอะไรก็ตามใจแล้วกัน" แม่ทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้ซึ่งไม่รู้ว่าจริงๆแล้วจะเรียกว่าประชดหรือเปล่า 
 
ทุกวันที่แม่โทรมา..ฉันก็ได้แต่บอกไปว่ายังเรียนได้ ไหว .. 
แม่ก็บอกว่า ..นั่นสินะ ก็มันเป็นวิชาที่ลูกชอบที่สุดใช่มั้ย.. ลูกเลือกมันแล้ว ก็ต้องทำมันให้ดีที่สุดนะ .. เหมือนจะเป็นกำลังใจให้นะ แต่ยิ่งได้ยินยิ่งเจ็บปวดค่ะ 
คือ.. ใจของฉัน มันไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่อยู่ที่คณะนี้แล้ว  
ฉันไม่รู้จะบอกแม่ว่ายังไงค่ะ 
ไหนจะพ่ออีก .. 
 
ทีแรกก็ปรึกษาเพื่อนค่ะ แต่เพื่อนก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก 
พวกเขาก็ได้แต่เพียงบอกว่า .. จะทำอะไรก็คิดให้มันดีๆนะ แต่เพื่อนก็บอกเสมอว่า ยอมรับในการตัดสินใจของเรา
ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆค่ะ ..
ตอนนี้ก็ใกล้สอบไฟนอลแล้วด้วย ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านหนังสือเลยค่ะ 
 
..
ฉันไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังแล้วค่ะ เลยหันหน้ามาพึ่งชาว Exteen
พูดตรงๆนะคะ เพื่อนๆในบล๊อกนี้ดีมากๆค่ะ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้จักพวกเขา
ถึงแม้นานๆครั้งฉันจะมาอัพบล๊อกตัวเอง
แต่ก็มีคอมเม้นให้กำลังใจเสมอ
ยามที่ฉันมีปัญหา เื่พื่อนๆในนี้ ไม่เคยทอดทิ้งฉันค่ะ  
ขอบคุณทุกๆคนที่เคยแวะเวียนเข้ามานะคะ ..
ฉันอบอุ่นจริงๆค่ะ เวลามาพักใจที่บ้านหลังนี้ ..
ข้อมูลเกี่ยวกับคณะที่ฉันอยากเรียนต่อ ..
ฉันก็หาจากในเอ็กทีนนี่แหละค่ะ รวบรวมไว้ได้เยอะพอควร 
 
อ้อ.. แล้วฉันคิดไว้ว่าจะเรียนออกแบบนิเทศศิลป์ ลองศึกษาดูจากหลักสูตรแล้ว น่าจะเหมาะกับฉันที่สุดค่ะ .... 
 
ใครได้บังเอิญผ่านมาอ่าน ถ้ามีคำแนะนำช่วยแนะนำฉันหน่อยนะคะ
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ 
 
ฉันจะต้องเชื่อมั่นตัวเองให้มากกว่านี้ ..และก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงให้ได้ค่ะ ..
เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะคะ  
 
...
กานต์  Money mouth
 

edit @ 20 Sep 2011 23:09:59 by คานะคุง..

edit @ 14 Dec 2011 06:35:52 by คานะคุง..